Stolik od podstaw - fotorelacja

[trdm]

z tą piłą to powalczysz, ale wszystko się da. trzymam kciuki i najzwyczajniej w świecie jestem ciekaw. odnośnie ostrzenia..od jakiegoś czasu wszystkie dłuta ostrzę  na 600/1200 uważam że wyżej można, ale to sztuka dla sztuki.   
potwierdzam też że znacznik naostrzony w punkt i precyzja raczej nie maja ze sobą wiele wspólnego.

[Krajmesel]

O i o "marynarzach" co nieco 

[Łukasz G.]

trdm - z tym ostrzeniem to nie do końca...po skończonej realizacji pokażę jak wygląda drewno strugane nożem ostrzonym do 16k a jak wygląda po olejowym Nortonie. Jest różnica. I to ogromna. Widać to na twardszych gatunkach. Ta realizacja jest głównie dla nowicjuszy i chodzi o maksymalne uproszczenie wszystkich czynności. W tym ostrzenia. Uwierz mi, że są ludzie który zrobili z tego prawdziwą sztukę...

[Łukasz G.]

Krajmesel - ten marynarz jest z innej bajki. Niestety...

[Krajmesel]

No w sumie, na tle starych załogantów słabo się prezentuje

[trdm]

Łukasz - ze struganiem masz oczywiście rację. miałem na myśli tylko i wyłącznie dłuta. noże do struga kończę na 6k - można wyżej, - niestety to mój najwyższy kamień.

[Lechu]

Super ten znacznik. Z jakiego drewna wykonales?

[Łukasz G.]

Odpadki z kubła. Ramię dębowe a korpus orzech czarny - akurat był w odpowiedniej grubości. Koszt znacznika to w zasadzie koszt wiertła z którego zrobiłem rysik.

[Łukasz G.]

NOGI
Czas na fitness...narzędzia do tego celu. Tak, dobrze widzicie - jest też siekiera.

Zaczniemy od podstaw. Jak zwykle zaczynam struganie od prawej strony deski która jak to zwykle bywa jest wypukła środkiem i zapewne zwichrowana na którąś stronę.

Jeżeli zapytacie skąd wiem w którą stronę strugać to jest pewien schemat, jeżeli strugamy prawą stronę deski to kierunek strugania jest zazwyczaj taki jak wskazuje strzałka.

Strugam wzdłużnie (nie w poprzek) aż do momentu zlikwidowania wypukłości. Uzyskuję wklęsłość środkiem - tak ma właśnie być.

Teraz strugam wzdłużnie aż do osiągnięcia delikatnej wklęsłości wzdłużnej (łódki).

Wszystko to po to aby "uwolnić" narożniki - jest to formuła która pozwala na szybkie i powtarzalne struganie bez kręcenia się w kółko...
Teraz linijki wskażą nam które narożniki są uniesione czyli w którą stronę jest zwichrowana deska. Widać, że lewy przedni i prawy dalszy narożnik są uniesione.

Teraz strugam od lewego do prawego narożnika (diagonalnie). Dosłownie kilka przejść. Potem szybko całą płaszczyznę raz przy razie. Wszystko wzdłużnie.
Linijki mówią, że jest ok.

Stosowanie tej prostej procedury znacznie przyspiesza pracę. Struganie poprzeczne jest bardzo wyczerpujące i pochłania ogromną ilość energii. Co nie znaczy, że go nie stosuję. Po prostu unikam. Od razu wyjaśnię, że ten sposób radzenia sobie z większymi powierzchniami podpatrzyłem u Richarda Maquire. W żadnym pisanym opracowaniu nie spotkałem się z takim sposobem który pewnie był przekazywany z mistrza na ucznia w trakcie praktycznej nauki zawodu.
Mamy więc naszą pierwszą PŁASZCZYZNĘ PODSTAWOWĄ. Oznaczamy ją jeszcze specjalnym znaczkiem. O znaczkach będzie w następnej odsłonie...

Pozdrawiam

[Łukasz G.]

Na tym etapie pozbywam się obliny. Za pomocą siekiery.


Wróćmy jeszcze do znaczków...

Jest co najmniej kilka tradycyjnych oznaczeń płaszczyzny albo narożnika podstawowego. Często można spotkać te oznaczenia na starych meblach - ślady po pracy stolarza. Od lewej - stylizowana litera "w", z niemieckiego winkiel-kant, dalej coś co pochodzi od litery "f" z francuskiego face, oraz ptaszek określający prawą krawędź, oraz na koniec, mój ulubieniec - krecha;-) Wszystkie one oznaczają jedno - płaszczyzna (lub krawędź) jest płaska i równa. Od nich będziemy trasować wszystkie linie. To nasza baza. 

Teraz strugam krawędź którą obrałem za prawą. Zdjęcie pokazuje jak bardzo użyteczne jest ostrze łukowate. Prawa strona krawędzi jest za wysoko. Aby ją zebrać przesuwam strug w prawo. W ten sposób bez przechylania struga i zabawę w wywieranie mocniejszego nacisku na któraś ze stron uzyskuję zamierzony efekt.


Teraz odznaczanie szerokości nogi z naddatkiem ok 2 mm na obróbkę wykańczającą. Tu niezbędny jest znacznik który zbudowałem chwilę wcześniej. Odznaczam zadaną odległość i nic nie zmieniam w ustawieniach znacznika.

Teraz rozcinanie po długości. Są różne metody - pionowa i pozioma. Prezentuję metodę poziomą, dedykowaną raczej pile ramowej. Jakoś dało radę.

Przyznam, że wzdychałem do taśmówki
Na niezmienionym ustawieniu znacznika trasuję ostatnią linię od naszej płaszczyzny referencyjnej i strugam do lini traserskiej. Brawo ja - jedna noga jest.

Pozostałe nogi uzyskuję wg. tego samego schematu.

Pozdrawiam

[MChObi]

Przyznam, że wzdychałem do taśmówki
Pozostałe nogi uzyskuję wg. tego samego schematu.

Świetna robota , ale coś mi mówi że pozostałe nogi poszły po taśmowce

[Łukasz G.]

A żebym to ja ją miał . Żadnej ściemy - wszystko prostymi narzędziami...

[Gryshie]

Cześć. Ja również dołączam się do obserwacji. Jestem totalnie początkującym laikiem. Sprawiłem sobie struga z casto. Ponieważ najpierw chcę się nauczyć podstaw to idę w wersje jak to mówią budżetowe. Mam pytanie odnośnie przygotowania struga. Wyszlifowałem stopę(była wklęsła środkiem). Naostrzyłem nóż z ręki na papierach, ale nie ruszałem łamacza wiórów. Czy to że czasami z wióra robi się harmonijka oznacza, że między nożem a łamaczem jest za duża szparka ? Dobrze kombinuję? Wyszlifować go też ? 3mam kciuki !

[Łukasz G.]

Kolego - zerknij do pierwszej strony wątku. Przygotowanie odchylaka do pracy polega na, właściwie jego "zaostrzeniu". Musisz zlikwidować widoczną krawędź na "czubku" odchylaka. Kilka razy trzymałem w rękach strugi z Castoramy i Juli (chyba są takie same nawet) i odniosłem wrażenie, że nie potrafił bym przygotować go do pracy. Jakość jest fatalna. Radzę nie schodzić poniżej poziomu Stanleya. Twój problem jest często-gęsto opisywany na forum.

[Łukasz G.]

Kilka słów na temat pewnie większości marketowych "płatnic". Unikać jak ognia! To cholerstwo które kupiłem w Liroju (Dexter 500 mm/6 TPI) nadaje się może do przecinania polan na rozpałkę ale na pewno nie do cięcia drewna wzdłuż. Podstawowe problemy tych pił to:
* niewłaściwy kształt zębów
* niewłaściwe zaostrzenie zębów
* zbyt duży szrank (rozwarcie zębów) a w efekcie praktycznie zero kontroli nad piłą
Gdyby jeszcze można było zmienić profil tego uzębienia za pomocą pilnika...ech...wzięli, utwardzili i dupa blada
Tak sobie myślę jaką alternatywę ma początkujący amator? Myślę, że najbardziej fair z mojej strony będzie jeżeli następny wpis będzie na temat płatnic - jak powinna wyglądać porządna piła ręczna. Co jest istotne i czego szukać (w miarę mojej wiedzy na ten temat). Nie mogę kupić i przetestować wszystkich marketowych wynalazków

Dotychczasowy urobek

Dobranoc