Ryczka - wehikuł czasu

[Klo]

Wszystkie dłuższe mają sklepane łebki co świadczy o tym, że były wcześniej prostowane - a więc z odzysku.

Niekoniecznie.
Łby gwoździ spłaszcza się dla kamuflażu. Gwóźdź wchodzi głębiej, mniej rzuca się w oczy, a i z zaszpachlowaniem nie ma problemu.
Jeśli natomiast przypadkiem pomyliłeś łeb z czubkiem gwoździa, to... Czubek spłaszcza się po to, aby przy wbijaniu nie rozerwało drewna.

[Łukasz G.]

Klo - piszę o łebkach. Wiem to, bo osobiście grzebałem w słoikach z dziadkowymi gwoździami pozyskanymi ze starych desek albo po prostu znalezione na gościńcu. Nawet w drodze do Kościoła podnosił znalezione gwoździe. Nic się nie mogło zmarnować a gwóźdź był bezcenny.

[krzysiek]

Nawet w drodze do Kościoła podnosił znalezione gwoździe. Nic się nie mogło zmarnować a gwóźdź był bezcenny.

Boże, pamiętam tę udrękę z dzieciństwa kiedy po każdej "robocie" musiałem za Dziadka  ( pracował już siedząc na stołku - w Kongresówce a przynajmniej na Chojnach w Łodzi na ryczkę mówiło się tylko stołek - bo miał sztywny staw biodrowy po upadku na oblodzonym chodniku ) przegrzebywać palcami piasek na podwórku i wybierać każdy gwóźdź. Było kilka pudełek na gwoździe na większe , średnie i małe. Każdy gwóźdź był chyba używany z 10 razy a niektóre to pewnie jeszcze były sprzed wojny.
Łukasz piękna podróż w czasie , dzięki.

[Łukasz G.]

Krzysiu - ja miałem chyba jeszcze radośniej. Mój tatuś domy budował. Wokół domu zawsze leżały sterty desek szalunkowych. Każda była używana wielokrotnie. Każdy gwóźdź wyciągnięty, prostowany i powtórnie wykorzystany.
Zgadnij kto to robił?
Ale miało to też swoje dobre strony - prostowanie gwoździ ma terapeutyczne działanie. Trochę jak struganie desek. Uspokaja

[krzysiek]

Zgadnij kto to robił?

Podejrzewam ,że wiem.
W nagrodę za pomoc przy gwoździach  Dziadek zrobił kiedyś rzecz szaloną . Procę. Procę profesjonalną , wentylach od maszynek rowerowych - kupowało się je w odcinkach po 20 cm - na tej procy w ciągu paru godzin poznaliśmy z Bratem zasady balistyki i prawa rządzące artylerią stromotorową. Sąsiad mający szklarnię dwie posesje dalej zdzierżył brzęk tłuczonego szkła do momentu kiedy trafiliśmy w okienko dachowe . Od tęgiego lania uchroniła nas Babcia .

[Łukasz G.]

Historia zatoczyła koło.
Ze starego stołka zrobiłem ... stary stołek.
Bo to przecież jest stary stołek.
Ale również żywa historia. Zapis czyjegoś pracowitego popołudnia. Może całego bożego dnia.
Stołek surowy - tak jak życie moich dziadków na zachodnim pograniczu Polski. Na Ziemiach Odzyskanych. Gdzie wszystko było "poniemieckie" a nie "nasze".
Gdzie na cmentarzach jeszcze nie pojawiły się groby bliskich bo przecież wszystko zostało gdzieś na Wschodzie albo w Polsce Centralnej.
Ledwo pamiętam mojego dziadka ale ten stołek będzie mi go przypominał.
Liczę, że tę zaradność odziedziczy również imiennik mojego dziadka.
Mój pierworodny syn.
Franciszek.

[amigorg]

Czasami jest trudno zrobić stare ze starego, a okraszenie tego refleksją - bezcenne

[krzysiek]

Wokół mnie są tylko wspomnienia. Rzeczy materialne albo już nie istnieją albo władają nimi osoby całkowicie mi obce.
Na starość człowiek się robi sentymentalny , niestety.
Dobrze masz Łukasz.

[tomekz]

To jest ryczka.
Czyli taboret.

Widzę , że ogarnęły Was  wspomnienia .
 Gwoli ścisłości to u nas ryczka była niższa ok  30 cm wysokości ,  służąca jako  podnóżek ,   a to ze zdjęcia  to raczej taboret ,  wyższy -   na którym dało się usiąść do  stołu

[Łukasz G.]

Dokładnie 27 cm - obciąłem o ok. 1 cm na nodze.
Będzie, że ryczka chyba...

Widzę , że ogarnęły Was  wspomnienia

- ostrzegałem, że to wehikuł czasu